Αποχωρισμός...

Πως παίρνεις την απόφαση να αφήσεις κάτι που ξεγελά τη μοναξιά σου και την αποπλανεί...
που σε δυναμώνει και σε βοηθά να ανακαλύψεις καινούριους εαυτούς;
Συνέχεια κρύβεσαι πίσω απ'αυτό το κάτι
και όταν σε συναντάς μόνο σε βρίσκεις άσχημο, δύστροπο, χωρίς ιδιαίτερες ελπίδες και με μια λογική που κατασπαράζει τα συναισθήματα σου.
Σε βολεύει, βλέπεις...
εξυπηρετεί τις ανάγκες σου όσο αγνές ή ανθρώπινες κι αν είναι αυτές.
Εκμεταλεύεσαι αυτό το κάτι για κάτι άλλο.
Και πάλι χάνεις... κάθε φορά χάνεις!
Κρατάς τα λάφυρα φυλαγμένα και θρηνείς γι'αυτα που κάθε φορά χάνεις...
Πως απαρνιέσαι το παραπάνω..
πως θυσιάζεις μια καλημέρα και μια αγκαλιά για τέσσερις τοίχους....
Και σε ικανοποιεί αυτή σου η απόφαση γιατί σε κάνει ώριμο.
Σε τι οφελεί τη μοναξιά σου η ωριμότητα της ακίνδυνης επιλογής σου;
Δεν σου λέω να αλλάξεις. Δεν μπορείς πια, ίσως και να μην θες. Δημιουργήθηκαν καινούριες συνθήκες πλέον...
αλλά να ξέρεις για μετά... να μην επαναληφθείς